باز طوفان ِ شب است
هول بر پنجره می کوبد مُشت
شعله می لرزد در تنهایی:
                                  باد فانوس ِ مرا خواهد کُشت؟



                                                                                 ه.ا. سایه

 ...

 امروز ،
از این خانه به آن خانه
مثل گنجشکی ،
پَر می کشد حواسم!

چیزی نمانده تا آخرین روزهای
اردیبهشت
و چیزی هنوز ادامه دارد
در من
در نگاهم،
در شوق یک لبخند،
روی واژه های
شعرم.

و من هنوز
در چشمان بهار ،
بی تاب و حیرت زده
پی چیزی می گردم.

 ماه ،
ماه ِ من
تو مهتاب شو
بر شب من بتاب.

مثل نقطه ای کوچک
در ژرفای شب 

. 

چه دشوار است 
اثبات سایه ام ،
بی من !

صادقانه بگو !
به چه چیز
نگاه می کنی ،
آینه

.

از آن کلمه
گذشتم!
به سادگی ، 
نه
به آسانی !